27.04.2006

Granice Modularności

Wcześnie zauważono, że modularne techniki konstruowania systemów współbieżnych oparte o mechanizmy synchronizacji można opisać jako (zmodyfikowane) produkty lub wręcz jako produkty włókniste w stosownych kategoriach systemów współbieżnych.
Celem seminarium jest opisanie granic stosowalności takiego teorio-kategoryjnego podejścia. Rozważać więc będziemy problem (skończonej) zupełności kategorii monoidów śladów Mazurkiewicza dla różnych klas morfizmów formalizującej pojęcie symulacji systemów. Okazuje się, że skończoną zupełność gwarantuje przyjęcie, iż obiektem badań są reprezentacje monoidów śladów postaci alfabet i relacja niezależności, zaś morfizmy to funkcje z alfabetu do monoidu śladów zachowujące niezależność. Z kolei akceptacja dowolnych homomorfizmów, niekoniecznie zachowujących niezależność, prowadzi na ogół do braku zupełności kategorii.
Osiągnięte wyniki rozszerzają też obszar, w którym problem kodu dla monoidów śladów jest pozytywnie rozstrzygalny.