Większość badań poświęconych zagadnieniu przetargowemu
skupia się na sytuacji, w której gracze składają propozycje
na przemian - pierwszy gracz proponuje podział w pierwszym
okresie, drugi w drugim i tak dalej aż do ostatniego gracza,
po czym cały cykl powtarza się od początku. Ograniczenie
się do takiego protokołu składania propozycji wydaje się
jednak zbyt upraszczającym założeniem. W artykule będą
przeanalizowane efekty stosowania bardziej skomplikowanych
protokołów. Wyznaczymy jedyną równowagę doskonałą
gry dwóch graczy o różnych czynnikach dyskontowych,
znajdziemy wzory na wypłaty uzyskiwane przez graczy w
równowadze i zbadamy właściwości "siły negocjacyjnej"
graczy w zależności od ich czynników dyskontowych oraz
od kolejności i częstości składania przez nich propozycji
w każdym cyklu określonego protokołu.
|