20.01.2005

O regeneracji przepływów pracy

W przepływach pracy, które często opisują działania dziejące się długo: miesiącami czy wręcz latami, zdarza się, ze wskutek nieprzewidzianej komplikacji trzeba zejść z utartego szlaku i rzecznie zmienić bieg sterowania. Po takiej zmianie wracamy do wykonywania przepływu czasem cofając się nieco, czasami przeskakując, a czasami wchodzimy w ogóle w stan, który w oryginalnej sieci nie był osiągalny. Chodzi o to, żeby taki powrót do koleiny był poprawny, czyli żeby przeniesienie sygnałów sterowania nie spowodowało żadnej z dwóch typowych wadliwych sytuacji: zablokowania się części przepływu pracy lub powstania śmieci, czyli sygnałów, które już po zakończeniu konkretnego przepływu jeszcze zalegają, jako jakoby nie obsłużone.
W sieciach Petriego, których używam do modelowania przepływów pracy, sterowanie modeluje się za pomocą pionków, które wędrują po sieci, a sytuacja regeneracji odpowiada arbitralnemu przegrupowaniu pionków. Aby takie przegrupowanie miało dobre cechy, trzeba je zrobić z głową. W referacie przedstawię liniowy algorytm stwierdzania, czy w sieci, która powstała strukturalnie, dane markowanie jest poprawne w przedstawionym wyżej sensie. Kryterium konieczne i dostateczne, pozwalające to stwierdzić, będzie korzystało z historii budowy sieci zakodowanej w postaci drzewa rozdrobnień.
Często zdarza się, ze w sytuacji awaryjnej chcemy zmodyfikować sam przebieg przepływu pracy, na przykład dodając dodatkowa funkcjonalność, albo ucinając istniejącą, którą uznamy za wadliwa. Przedstawiony wynik pozwala również na modyfikowanie sieci na bieżąco w bezpieczny sposób, czyli taki który zachowuje poprawność markowania w nowowpowstałej sieci przepływu.