|
Członkowie Zespołu
|
|
Tematyka badawcza
Poszczególni członkowie Zespołu prowadzą głównie badania z zakresu podstaw informatyki
o tematyce opisanej poniżej.
Włodzimierz Drabent:
Programowanie w języku logiki (logic programming):
Negacja.
Łączenie programów w logice z teoriami w innych formalizmach, np. z logikami
deskryptywnymi.
Dowodzenie własności programów.
Lokalizacja błędów w programach.
Wnioskowanie niemonotoniczne.
Semantyka języków programowania.
Beata Konikowska:
Ogólny nurt badań dotyczy zastosowań logiki matematycznej w informatyce,
ze szczególnym uwzględnieniem logik nieklasycznych, głównie wielowartościowych
i modalnych, oraz systemów dowodzenia dla takich logik. Ostatnie prace dotyczą
rozumowania na temat niepełnej i sprzecznej informacji, w tym logik
tolerujących sprzeczność (paraconsistent logics) - w szczególności tak zwanych LFI
(Logics of Formal Inconsistency), oraz logik opisujących zbieranie
i przetwarzanie informacji z wielu źródeł, a także logik zbiorów przybliżonych.
Semantyki opracowywanych logik są często oparte na tak zwanych
niedeterministycznych matrycach logicznych, będących uogólnieniem zwykłych
matryc logicznych umożliwiającym modularne opracowywanie pełnych systemów
dowodzenia dla szerokiej klasy logik.
Andrzej Tarlecki
Prowadzone od lat badania dotyczą podstaw specyfikacji, weryfikacji
i systematycznego konstruowania oprogramowania. Głównym celem jest tu
opracowanie aparatu pojęciowego i metodologicznego dla metod zapewniających
efektywne budowanie poprawnych, modularnych i dobrze udokumentowanych
systemów oprogramowania. Ważnym wyróżnikiem prac w tym zakresie jest ich ogólność,
wyznaczana przez parametryzację dowolnymi systemami logicznymi wykorzystywanymi
do opisu oprogramowania. Stosowane i rozwijane są też niezbędne dla tych prac
aspekty logiki, algebry uniwersalnej i teorii kategorii.
Józef Winkowski:
Aktualna tematyka badań dotyczy algebr, których elementy i operacje mogą
reprezentować procesy (przebiegi zachowania) systemów współbieżnych i operacje
a takich procesach (składanie szeregowe i równoległe), oraz algebr uproszczonych
(bez składania równoległego).
Udało się opracować zestaw pojęć i faktów dotyczących badanych algebr,
który jest uniwersalny w tym sensie, że umożliwia definiowanie w jednolity sposób
i badanie zachowań systemów współbieżnych charakteryzujących się dowolną
kombinacją zachowań dyskretnych i ciągłych, takich, jak systemy złożone
z komputerów działających w dyskretnych niepodzielnych krokach i z obiektów
o działaniu ciągłym, którymi takie komputery sterują. Zachowania takich systemów
można definiować jako częściowo uporządkowane zbiory procesów,
w których istnieją kresy górne podzbiorów skierowanych i które mają naturalną
topologię Scotta, umożliwiającą traktowanie nieskończonych przebiegów jako granic
ich ograniczonych fragmentów.
Obecne prowadzone prace mają na celu zbadanie, jakie warunki winny spełniać
stosowane algebry, aby definiowalne przy ich pomocy częściowo uporządkowane
zbiory reprezentujące losowe zachowania systemów współbieżnych miały własności
umożliwiające wykorzystanie twierdzeń o miarach w przestrzeniach topologicznych
do tworzenia odpowiednich modeli probabilistycznych.
|
|
 |
 |