CENTRALNA KOMISJA
DO SPRAW TYTUŁU NAUKOWEGO
I STOPNI NAUKOWYCH tel.. (0.22) 826.82-38 tel./fax.. (0.22) 820.33.24
Pałac Kultury i Nauki
00-901 Warszawa

Do Rad Wydziałów i Rad Jednostek Naukowych
Uprawnionych do nadawania stopnia naukowego
Doktora habilitowanego

Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, po zebraniu danych z analizy wielu postępowań awansowych, zwraca się do PT Dziekanów i Przewodniczących Rad Naukowych o przedstawienie na posiedzeniach rad poniższych krytycznych uwag odnoszących się do prac rad nad przygotowywaniem wniosków o:

1. Poparcie wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora określonej dziedziny nauki,
2. Nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego określonej dziedziny i dyscypliny naukowej.

Wskazując najczęściej pojawiające się usterki, chcielibyśmy:
1. zapobiec ich powtarzaniu,
2. wpłynąć na poziom merytoryczny opracowywanych wniosków.

I. POSTĘPOWANIE O TYTUŁ NAUKOWY

1. INICJOWANIE WNIOSKU

1. Jak wiadomo, z inicjatywą wniosku o nadanie tytułu naukowego może wystąpić, albo sam kandydat i wymagane wówczas jest poparcie trzech osób z tytułem naukowym, reprezentujących tę samą co kandydat dziedzinę naukową, albo rada jednostki działającej w danej dziedzinie nauki - z własnej inicjatywy (za zgodą kandydata). W pierwszym przypadku ważne jest, aby nie były to „przypadkowe” opinie wspierające „grzecznościowo” kandydata, ale aby dały one możliwość dokonania przez radę wstępnej oceny kwalifikacji naukowych kandydata. Jest to szczególnie istotne wówczas, gdy kandydat nie jest osobą bliżej znaną radzie (nie jest jej członkiem, gdyż pracuje w innej uczelni, instytucie badawczym). Osoby wspierające podanie kandydata powinny być znane Radzie z dorobku naukowego i wysokich standardów wystawianych przez nie ocen.

2. Wniosek o nadanie tytułu naukowego może być rozpatrywany jedynie przez kompetentną radę. Za taką zaś uznaje się radę, która posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego danej dziedziny nauki (por. Ustawa..., Art. 26, ustęp 1). Tytuł nadaje się z danej dziedziny nauki, obejmującej z reguły wiele dyscyplin naukowych. Dziedzina: nauki humanistyczne, dla przykładu, obejmuje aż 15 dyscyplin naukowych, a dziedzina: nauki prawne" 3 dyscypliny naukowe. Przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego przez radę posiadającą uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w jednej określonej dyscyplinie, np. z historii, i przeprowadzenie postępowania o nadanie tytułu naukowego osobie legitymującej się dorobkiem naukowym jednak z psychologii, czyni co prawda formalnie uzasadnionym ten wniosek, ale trudno uznać tę radę za merytorycznie kompetentną jeżeli w jej składzie nie zasiadają psychologowie z tytułem profesora i stopniem doktora habilitowanego. Taka rada też nie jest zdolna faktycznie do powołania zespołu przygotowującego dla niej projekty uchwał.

2. PRACA ZESPOŁU

1. . Z merytorycznego punktu widzenia bardzo ważnym etapem procesu przygotowania wniosku, jest powołanie przez radę zespołu, o którym mówi Rozporządzenie...w § 19. Rady zdają się kierować tylko jednym kryterium - posiadaniem przez członka zespołu tytułu naukowego. Rady zapominają też o tym, iż wszyscy członkowie takiego zespołu muszą legitymować się tytułem naukowym - w tym i przewodniczący, którym nie może być "z urzędu" dziekan czy przewodniczący rady, gdy nie ma on tytułu naukowego (por. Rozporządzenie..., § 19). Dobór członków zespołu, kompetentnych pod względem, zdolności oceny całości dokumentacji wniosku, a w szczególności do zaproponowania właściwych kandydatów na recenzentów dorobku naukowego i osiągnięć dydaktycznych kandydata jest, jak sądzimy, kluczowy dla całego procesu przeprowadzanego postępowania kwalifikacyjnego.

2. Niedobra jest praktyka powoływania, najczęściej na okres kadencji rady, jednego stałego zespołu, który ocenia wszystkie wpływające do - rady wnioski. Należy pamiętać, że zespół każdorazowo powinien składać się z osób będących specjalistami z danego zakresu wiedzy naukowej.

3. Dość często protokoły z posiedzeń takiego zespołu są bardzo lakoniczne i ograniczają się jedynie do stwierdzenia zasadności wniosku i wskazania radzie odpowiednich kandydatów na recenzentów. Oczekujemy, że protokoły będą odzwierciedlały wiernie przebieg dyskusji w zespole nad przygotowaniem projektów poszczególnych uchwał.

3. RECENZENCI I RECENZJE

1. W procesie oceny dorobku naukowego i osiągnięć dydaktycznych kandydata duże znaczenie ma trafny dobór recenzentów, którzy powinni reprezentować tę samą co kandydat dziedzinę nauki (por. Ustawa..., Art. 26, ust. 4). Nieprawidłowe jest takie postępowanie, w którym recenzenci, niektórzy lub niekiedy wszyscy, nie reprezentują dziedziny nauki kandydata. Kompetencje recenzentów pokrywać powinny całe pole problemowe dorobku kandydata, a nie tylko jakąś jego część. Recenzent dorobku kandydata nie powinien mieć z nim wspólnych prac.

2. Ważne dla dogłębności oceny dorobku kandydata jest wyraziste i merytorycznie uzasadnione stanowisko recenzentów. Są oni zobowiązani przez ustawodawcę do zajęcia jednoznacznego stanowiska odnośnie do nadania lub odmowy nadania tytułu naukowego (por. Rozporządzenie..., § 18). Nie możemy zgodzić się z przyjmowaniem przez radę recenzji, które, zawierając wiele fundamentalnych ocen negatywnych, kończą się pozytywną konkluzją. Nie do przyjęcia są też i takie recenzje, które nie zawierają pogłębionych ocen dorobku i - tak naprawdę - streszczają jedynie naukowe CV kandydata. Recenzje te powinny być odrzucone przez Radę, która powinna albo wystąpić do recenzenta o uzupełnienie recenzji, albo powołać nowego opiniodawcę.

3. Właściwy dobór recenzentów, zajmujących w środowisku wysoką pozycję naukową i jednocześnie znanych z wysokich standardów ocen jest niezmiernie ważny dla przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na najwyższym poziomie. Trzeba bowiem pamiętać, iż tytuł naukowy profesora jest najwyższym awansem naukowym. Można rozważyć, czy osiągnięcia kandydata nie stanowią wystarczającej podstawy do mianowania go na stanowisko profesora nadzwyczajnego lub stanowisko docenta i nie popierać jego starań o nadanie mu tytułu naukowego. Kierowanie się, w procedurze doboru recenzentów, ich powszechnie znaną "życzliwością" i pobłażliwością wcale nie musi oznaczać bezproblemowego dalszego przebiegu postępowania oceny wniosku w Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych włącznie.

4. PRZEBIEG POSIEDZENIA RADY, NA KTÓRYM PODEJMOWANA JEST UCHWAŁA W SPRAWIE POPARCIA WNIOSKU O NADANIE TYTUŁU NAUKOWEGO

1. Na ten punkt posiedzenia rada powinna zaprosić recenzentów. Jest to obowiązek rady wynikający z przepisów prawa (por. Ustawa... Art. 26 ust. 5 w związku z Art. 18 ust. 2). Członkowie Rady powinni mieć możliwość zadawania pytań recenzentom, a ci możliwość bronienia swoich ocen dorobku kandydata. Zdarzają się, niestety, wypadki pomijania recenzentów w tym kluczowym etapie postępowania przed radą. Gdyby tak było, wówczas należałoby przyjąć, że uchwala podjęta przez radę jest z prawnego punktu widzenia wadliwa; konsekwencje tego są poważne - niekorzystne przede wszystkim dla kandydata do tytułu naukowego. Podobnie jak w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego tę uchwalę należy, w miarę możliwości, podejmować w obecności recenzentów. Jest to konieczne dla obiektywnej i bardzo wnikliwej oceny dorobku naukowego.

2. Rada podejmująca uchwałę w przedmiocie "poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego" (por. Ustawa..., Art. 26, ustęp 3, pkt. 3) powinna dogłębnie przeanalizować argumenty "za" i "przeciw" zawarte w opiniach sporządzonych przez recenzentów. Niedopuszczalne jest wysłuchanie jedynie kilkuzdaniowego sprawozdania zespołu.

3. Ustawa... (por. Art. 25, ustęp 1-3) stanowi, iż tytuł naukowy może być nadany osobie, która "uzyskała stopień naukowy doktora habilitowanego i od chwili uzyskania tego stopnia wydatnie powiększyła swój dorobek naukowy oraz posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne". Dokonując oceny dorobku "w zorganizowanym kształceniu kadr naukowych" Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych zwraca w tym kontekście szczególną uwagę na fakt, że wypromowanie przez kandydata przynajmniej jednego doktora i sprawowanie przez niego opieki naukowej nad doktorantami z wszczętymi przewodami doktorskimi i stanowi najpoważniejszy dowód uczestnictwa kandydata w kształceniu kadr naukowych. Udział kandydata w charakterze recenzenta w przewodach doktorskich i habilitacyjnych jest wyrazem pozycji naukowej kandydata w jego środowisku naukowym.

4. Oczekujemy, iż przebieg dyskusji będzie starannie zaprotokołowany. Najlepiej gdy jest on spisany z taśmy magnetofonowej. Niestety bardzo dużo protokołów z posiedzenia rady omawiającej projekt uchwały odnośnie do nadania kandydatowi tytułu naukowego nie zawiera informacji o takiej dyskusji.

5. W przypadku odmowy poparcia wniosku przez radę kandydat powinien być o tym poinformowany przez dziekana lub przewodniczącego rady. Powinien też być poinformowany o przysługującym mu prawie odwołania od owej uchwały do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały (por. Ustawa..., Art. 26, ustęp 5 w związku z Art. 19). Odwołanie składa się za pośrednictwem rady przeprowadzającej postępowanie, która w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania przekazuje je wraz ze swoją opinią Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.

6. Zwracamy uwagę, iż uchwały rad wydziałów i rad instytutów nie podlegają zatwierdzaniu przez senaty uczelni wyższych. Stosowana przez niektóre uczelnie praktyka nie ma żadnej podstawy prawnej.

7. Przypominamy, iż każde stadium postępowania kończy się wnioskiem o przyjęciu określonej uchwały. Nie można żadnej z uchwał przewidzianych ustawą pominąć. Muszą też być one podejmowane w kolejności przewidzianej ustawą.

II. POSTĘPOWANIE O NADANIE STOPNIA NAUKOWEGO DOKTORA HABILITOWANEGO

1. INICJOWANIE WNIOSKU

1. Wniosek o wszczęcie przewodu habilitacyjnego kandydat przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uprawnionej do nadawania stopnia doktora habilitowanego danej dziedziny nauki (w zakresie danej dyscypliny naukowej).

2. Posiadanie przez jednostkę formalnych uprawnień nie znaczy jeszcze, iż każdy wniosek może być rozpatrywany przez dowolną radę, jeżeli ta posiada stosowne uprawnienia. Trzeba bowiem brać pod uwagę także rzeczywisty zakres kompetencji merytorycznych członków rady, reprezentujących w niej określoną dyscyplinę naukową. Współczesny, dynamiczny rozwój nauk oraz pogłębiająca się specjalizacja sprawiają, iż w ramach jednej dyscypliny można wyróżnić istotnie różniące się między sobą subdyscypliny. Można zatem wyobrazić sobie taką sytuację, iż kandydat z wąsko określonym, ale wartościowym naukowo dorobkiem zgłasza się do rady, która, co prawda, dysponuje formalnie określonymi uprawnieniami, ale przedstawiciele tej dyscypliny zasiadający W radzie nie są specjalistami z reprezentowanej przez kandydata subdyscypliny naukowej. Trudno tedy oczekiwać, że dorobek naukowy kandydata będzie dogłębnie i krytycznie oceniony przez taką radę. Dlatego też zwracamy uwagę na dokonanie - zanim podjęta będzie uchwała o wszczęciu przewodu habilitacyjnego - samooceny kompetencji rady do przeprowadzenia danego przewodu habilitacyjnego. Niestety, dość często rady zdają się zapominać o tym ważnym, wstępnym etapie postępowania.

3. Rada, która nie spełnia określonych przez Ustawę... (por. Art. 3, ustęp 3) wymagań musi sama zaprzestać prowadzenia przewodów habilitacyjnych (a także „profesorskich"), gdyż uprawnienie do nadawania stopni naukowych ulega zawieszeniu z mocy prawa od dnia, w którym liczba pracowników zatrudnionych w jednostce organizacyjnej zmniejszyła się poniżej minimum określonego w art. 3. (por. Ustawa..., Art. 6, ustęp 1). Jednostka jest zobowiązana do niezwłocznego poinformowania o tym fakcie Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych. Jeżeli Rada utraciła uprawnienia w trakcie prowadzenia jakiegoś przewodu, to o jego dokończeniu zdecyduje Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.

2. PRACA ZESPOŁU

1. A. Jeżeli rada przekazuje przygotowanie projektów uchwał specjalnie powołanemu zespołowi, to ważne jest ustalenie jego składu. Mogą do niego wejść osoby posiadające co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego. Zespół powinien obejmować specjalistów zdolnych do oceny strony merytorycznej wniosku oraz do i, - zaproponowania radzie kompetentnych specjalistów jako kandydatów na recenzentów. Niedobrą jest praktyka powoływania przez rady stałych zespołów do j~ spraw przewodów habilitacyjnych. Zwracamy uwagę, że zespól powinien być dobierany do każdej sprawy oddzielnie. Trudno bowiem sobie wyobrazić, iż w radzie zasiadają specjaliści „od wszystkiego”.

2. Oczekujemy, że protokoły z posiedzeń takiego zespołu będą odzwierciedlały wiernie przebieg dyskusji w zespole nad przygotowaniem projektów poszczególnych I uchwał, a nie ograniczały się jedynie, jak to często bywa, do wskazania radzie odpowiednich kandydatów na recenzentów.

3. DOROBEK NAUKOWY I ROZPRAWA HABILITACYJNA

1. Kandydat powinien przedstawić do oceny opublikowany, oryginalny i znaczący dorobek naukowy - głównie w postaci artykułów w czasopismach o obiegu ponad lokalnym, rozdziałów w znaczących pracach zbiorowych oraz książek. Mimo dużego znaczenia prac publikowanych w czasopismach i pracach zbiorowych o obiegu krajowym i międzynarodowym obserwujemy zjawisko nie tylko zmniejszającej się liczby ogłaszanych drukiem prac, także zjawisko publikowania prac wyłącznie w wydawnictwach swojej uczelni czy instytutu. Te lokalne, jeśli chodzi o zasięg ich oddziaływania prace, przeważają w stosunkowo dużej liczbie wniosków. Czy liczba takich wniosków jest równomiernie rozłożona między dyscypliny naukowe i jednostki organizacyjne? Nie. W pewnych dyscyplinach obserwujemy zwiększającą się liczbę takich, naszym zdaniem, naukowo nieuzasadnionych wniosków. Ta sama obserwacja dotyczy też określonych jednostek organizacyjnych. Trudno mówić o znacznym dorobku naukowym", jeżeli jest on niedostępny szerszym kręgom specjalistów, gdyż trudna do pokonania barierę stanowi właśnie jego lokalność i język. Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych zwraca uwagę radom, aby zechciały i ten parametr wziąć pod uwagę przy przeprowadzaniu oceny dorobku naukowego kandydata do najwyższego stopnia naukowego.

2. Rozprawa habilitacyjna powinna stanowić "znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej". Wymaga się od niej, aby była dostępna jak najszerszej zbiorowości badaczy reprezentujących tę samą co kandydat dyscyplinę. To zaś znaczy, że rozprawa, w miarę możliwości, powinna zostać opublikowana w wydawnictwie o uznanej renomie w środowisku wydawców.

3. Rozprawę habilitacyjną może też stanowić monotematyczny cykl ogłoszonych drukiem artykułów. Przedstawienie rozprawy w tej formie nie zwalnia kandydata z obowiązku przedstawienia znacznego dorobku obok rozprawy.

4. RECENZENCI I RECENZJE

1. Recenzentami dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej (zwracamy uwagę na konieczność uwzględniania obu tych elementów przy sporządzaniu recenzji) mogą być jedynie specjaliści z danego zakresu, którzy będą w stanie (por. Rozporządzenie... , § 14), w sposób dostatecznie udokumentowany, stwierdzić, iż kandydat przedstawił znaczny dorobek naukowy. (por. Ustawa..., Art. 14), a rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej" (por. Ustawa..., Art. 15, ustęp 1). Ważne zatem staje się wybieranie na recenzentów osób, które zajmują w środowisku naukowym uznaną pozycję i których, opinie znane są z obiektywności i respektowania wysokich standardów oraz nie publikowali prac, których współautorem jest kandydat.

2. Niestety, w ostatnich latach zwiększyła się liczba wniosków popartych opiniami recenzentów napisanymi niedbale, bez troski o respektowanie zasady intersubiektywności i bez wgłębiania się w szczegółową ocenę dorobku naukowego (czy wręcz z pomijaniem oceny dorobku) i skupieniem się jedynie na ocenie rozprawy habilitacyjnej. Są to też, i to wcale nierzadko, opinie "grzecznościowe, które ograniczają się jedynie do streszczenia życiorysu kandydata i wymienieniu jego ważniejszych dokonań (wedle przedłożonego przez kandydata spisu) oraz napisaniu ogólnikowych I pochwalnych ocen. Rzecz jasna takie opinie nie mogą stanowić podstawy do przeprowadzenia wnikliwej oceny kandydata i nie powinny być brane przez radę pod uwagę. Rada powinna, albo zrezygnować z takich recenzji, albo wystąpić do ich autorów o napisanie niezbędnych uzupełnień. Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie będzie traktowała takich ogólnikowych recenzji jako spełniających kryterium ustawowe.

3. Recenzenci powinni zwrócić uwagę na ewentualne powiązania rozprawy habilitacyjnej z pracą doktorską. Spotkaliśmy się z taką praktyką, iż kandydat niekiedy znaczącą część pracy doktorskiej przenosił do rozprawy habilitacyjnej. Taki "autoplagiat" jest niedopuszczalny.

5. PRZEBIEG POSIEDZENIA RADY, NA KTÓRYM PODEJMOWANA JEST UCHWAŁA W SPRAWIE NADANIA STOPNIA NAUKOWEGO DOKTORA HABILITOWANEGO

1. Kolokwium habilitacyjne odbywa się z udziałem recenzentów (por. Rozporządzenie..., §, ustęp 2). Trudno uznać, że kolokwium przeprowadzono właściwie jeśli nie wzięła w nim udziału większość recenzentów.

2. Recenzenci obecni na kolokwium habilitacyjnym powinni mieć możliwość wygłoszenia swoich opinii w całości albo w skrócie - wedle własnego uznania. Nie popieramy stosowanego przez niektóre rady rozwiązania polegającego na zreferowaniu w obecności recenzentów (I) głównych tez recenzji.

3. Istotą kolokwium habilitacyjnego jest odbycie dyskusji naukowej dotyczącej głównych problemów całej dyscypliny naukowej (a przynajmniej subdyscypliny), a nie wyłącznie problematyki dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej. Znaczy to, że do tej dyskusji powinni się włączyć nie tylko recenzenci (ci niejako z urzędu zadają kandydatowi pytania), ale też pozostali członkowie Rady. Często w ostatnim okresie obserwujemy przeprowadzanie ułomnych kolokwiów habilitacyjnych. W ich trakcie padają jedynie pytania ze strony recenzentów i, ewentualnie, ze strony zaprzyjaźnionych osób. Także oceny odpowiedzi udzielonych przez kandydata bywają bardzo zdawkowe.

4. Wiele do życzenia pozostawiają protokoły z przebiegu kolokwium. Wyłania się z nich obraz kandydata-erudyty, który swobodnie cytuje różnorodną literaturę przedmiotu, przytacza dane liczbowe i wygłasza minireferaty w odpowiedzi na zadane mu pytania. Taki protokół pisany jest wspólnymi siłami kandydata i protokolanta. Jest to niedopuszczalne. Tylko nieliczne Rady sporządzają protokoły jako kopie zapisu magnetofonowego. Na podstawie takiego protokołu można dobrze zorientować się w przebiegu kolokwium i w stanie rzeczywistego przygotowania się kandydata. Nie dziwią też mniej pozytywne wyniki glosowania nad jego przyjęciem, aniżeli sugerowałyby to zapisane odpowiedzi kandydata.

5. Kandydat po przyjęciu kolokwium zobowiązany jest do wygłoszenia wykładu habilitacyjnego. Nie może on być dowolnie skracany ani przez samego kandydata, ani przez prowadzącego posiedzenie Rady. O przybliżonym czasie trwania wykładu kandydat powinien być wcześniej poinformowany. Sam wykład powinien być, wygłaszany, a nie odczytywany. Do dokumentacji powinien być dołączony albo tekst wykładu, albo szczegółowy protokół. Protokół powinien zawierać informację na temat merytorycznej oceny wykładu dokonanej przez radę (a nie tylko sam wynik głosowania). Należy też dołączyć tematy dwóch pozostałych, nie wybranych przez Radę wykładów.

6. W przypadku odmowy wszczęcia przewodu, dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, jego przyjęcia, przyjęcia wykładu habilitacyjnego czy odmowy nadania stopnia naukowego należy o tym poinformować kandydata. Należy też poinformować go o przysługującym mu prawie odwołania od tych decyzji do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych. Odwołanie składa się w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały za pośrednictwem Rady przeprowadzającej postępowanie, która w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania przekazuje je wraz ze swoją opinią Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych. W ostatnich latach Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych rozpatrywała, kilka uzasadnionych odwołań kandydatów, których nie poinformowano o j I' przysługującym im prawie odwołania się.

7. Zwracamy uwagę, iż uchwały rad wydziałów i rad naukowych dotyczące nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie podlegają odrębnemu zatwierdzeniu przez senaty uczelni wyższych. Stosowana przez niektóre uczelnie praktyka nie ma uzasadnienia w obowiązującym prawie. O zatwierdzeniu uchwały decyduje bezpośrednio Centralna Komisja.

III. PRZYGOTOWANIE DOKUMENTACJI DLA CENTRALNEJ KOMISJI DO SPRAW TYTUŁU NAUKOWEGO I STOPNI NAUKOWYCH

1. Wszystkie czynności przeprowadzone przez radę i jej zespół lub komisję powinny zostać udokumentowane starannie i w taki sposób, by możliwe było stwierdzenie, że ich przebieg był zgodny z prawem.

2. Oczekujemy zwłaszcza, aby wszystkie posiedzenia rady i odpowiedniego zespołu lub komisji były starannie zaprotokołowane i zaopatrzone w uwierzytelnione kopie list obecności, a nie tylko (co jest dość nagminną praktyką) w wykazy imienne osób, które brały udział w głosowaniach. Zwracamy uwagę, iż uchwały powinny zapadać w obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania członków rady na jej posiedzeniu, a nie "zaocznie", poprzez wcześniejsze oddanie głosu dziekanowi czy przewodniczącemu rady. Takie "zaoczne" głosowanie może doprowadzić do tego, że krytyczna w przebiegu dyskusja nad wnioskiem kończy się zadziwiającą zgodnością pozytywnych głosowań.

3. Zwracamy uwagę na konieczność szczegółowego zaprotokołowania dyskusji nad projektami uchwał podejmowanych przy rozpatrywaniu poparcia wniosku o nadanie kandydatowi tytułu naukowego profesora i wniosku o nadanie kandydatowi stopnia naukowego doktora habilitowanego.

4. Dokumentacja wniosku powinna zawierać też egzemplarze (lub ich kopie) najważniejszych publikacji oraz świadectwa innych osiągnięć naukowych, dydaktycznych i organizacyjnych kandydata. Referent sprawy w Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych powinien mieć możliwość przeprowadzenia niezależnej opinii odnośnie do kwalifikacji kandydata.

5. Dokumentacja wniosku powinna być przekazana do biura Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych w terminie jednego miesiąca od podjęcia uchwały (por. Ustawa..., Art. 27). Zdarzają się przypadki przetrzymywania przez wiele miesięcy wniosków awansowych przed ich wysłaniem do Centralnej Komisji. Są to praktyki niedopuszczalne i świadczą tle o funkcjonowaniu wydziału czy instytutu.

Wykorzystano:

• Ustawa z dnia 12 września 1990 r. O tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. nr 65 z dn. 27 września 1990 r., poz. 386) wraz z późniejszymi zmianami.
• Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991 r. W sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego (Dz. U. nr 92 z dn. 16 października 1991 r., poz. 410) wraz z późniejszymi zmianami.
• Obwieszczenie Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie wykazu dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych, w zakresie których mogą być nadawane stopnie naukowe (Mon. Pol. nr 16 z dn.11 czerwca 1992 r., poz. 123) wraz z późniejszymi zmianami.
• Statut Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia 19 kwietnia 1991 r., wraz z późniejszymi zmianami.